‘Ik ga echt niet vroeg naar huis vanavond na het stappen hoor!’ blèrt het meisje voor me door de winkel heen. Ze heeft het tegen haar vriendin, die ongemakkelijk om zich heen kijkt terwijl ze lijkt te hopen daarmee de hoeveelheid rondvliegende decibellen spontaan te doen afnemen.

Haar gesprekspartner trekt zich er niets van aan. ‘Ja, weet je wat het is? Ik ga nu net dat truitje kopen, dus dan heb ik geen zin om al om twee uur naar huis te gaan!’ Ik kijk naar wat ze in haar handen heeft: een lapje stof met luipaardprint en wat gouden knoopjes hier en daar dat voor haar blijkbaar de enige ware reden is voor een latertje vanavond. Ook haar vriendin kijkt ernaar, instemmend knikkend.

Ik ga niet om twee uur al naar huis, want ik ga nu een geweldig truitje kopen en dat moet ik écht vanavond aan? Een argument van de bovenste plank. Geïnteresseerd luister ik naar de rest van het betoog van de luipaardlievende feestganger. ‘En jij gaat ook niet al om twee uur naar huis!’ bitst ze.

De blik van haar vriendin verandert  van ongemakkelijk naar angstig. Eventuele pogingen om ad rem iets terug te zeggen lijken bij voorbaat gedoemd te mislukken, want de mond van haar gesprekspartner staat niet stil. ‘Jij gaat om tien voor drie weg, want vorige week bleef je maar tot twee uur. Ik meen het.’

Zelf ben ik me op dat moment aan het afvragen af of ik het bij het juiste eind had toen ik constateerde dat het hier om twee vriendinnen ging. Om deze relatie te beschrijven zijn termen als overheersing en gehoorzaamheid beter passend.

Vreugde maakt zich dan ook van mij meester als ik merk dat de mond van het gedomineerde meisje open gaat om iets te zeggen. ‘Uhm.’ Ik vrees een slecht begin. ‘Maar ik ben gisteren en donderdag ook al uitgeweest. En ik moet morgen werken.’

Ik knik tevreden. Twee argumenten liefst, die inhoudelijk overtuigender zijn dan de drogredelijke argumentatie van kort daarvoor. Even hoop ik dat de dominante ‘vriendin’ zal accepteren dat ze haar zin dit keer niet kan doordrijven en dat zij en haar luipaardtruitje maar gewoon om twee uur naar huis moeten gaan vanavond. En ik hoop dat het meisje dat morgen moet werken zal beseffen dat een vriendschap die is gebaseerd op eenrichtingsverkeer misschien niet ideaal is.

Het mag niet baten.

‘Hoe laat moet je morgen werken dan?’

-‘Kwart voor twaalf.’

‘Ja. Boeie!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Luisterleven

Tags

,