Ik zie ze al van verre staan. Hun hesjes wapperen vrolijk in de wind en boven dat wapperende geheel straalt een al even vrolijk gezicht. In hun handen hebben ze een krant, televisiegids of foto van een zielig kijkende peuter uit Afrika. De jongens zien er vaak uit alsof ze net van hun surfplank zijn gestapt en de meisjes – maar het zijn bijna altijd jongens – hebben in de meeste gevallen lang haar dat ze quasinonchalant over hun schouders hebben gedrapeerd.

Ik heb het over straatmarketeers. Mensen die als (hopelijk) bijbaan medemensen op straat lastigvallen met naar eigen zeggen geweldige acties of briljante abonnementen op even zo briljante tijdschriften. Als ze in dienst zijn van Artsen Zonder Grenzen, Cordaid of Live Build kunnen ze je ook om een maandelijkse financiële bijdrage vragen die écht direct naar het goede doel in kwestie gaat in plaats van naar hun eigen bankrekening.

Meestal probeer ik de hesjes te ontwijken door te doen alsof ik aan de telefoon ben, naar de grond te staren of – in de erge gevallen – een andere route te lopen. Ondertussen troost ik mezelf met de gedachte dat ik natuurlijk altijd ‘nee’ kan antwoorden op de vraag of ze me misschien iets mogen vragen.

‘Kijkt u wel eens naar De Wereld Draait Door?’ Wat? Een vraag zonder dat mij eerst is gevraagd of men mij misschien iets mag vragen? Bovendien een vraag waarop de gemiddelde Nederlander geen ‘nee’ kan zeggen zonder te liegen? Ik maak de fout op te kijken. Boven een rood VARA-hesje lacht een twintiger me enthousiast toe.

‘Nou, kijkt u wel eens naar De Wereld Draait Door?’ Ik zwijg nog even, terwijl ik gedurende fracties van seconden nadenk over de ontwikkeling van openingszinnen van straatmarketeers. Toestemming om iets te vragen hebben ze blijkbaar niet meer nodig, open deuren wel. (Ook gehoord: ‘Erg hè, de hongersnood in Afrika?’ Alleen harteloze egoïsten zouden zeggen dat hun dit niets kan schelen. Dus antwoordde ik bevestigend. Lyrische reactie van de marketeer: ‘En u kunt er wat aan dóen!’ Zucht.)

Ondertussen weet het VARA-hesje nog steeds niet of ik behoor tot de miljoen Nederlanders die om half acht afstemt op Nederland 3. Ik glimlach terwijl ik stevig doorloop, mijn blik verplaatst zich van de hesjesjongen naar iets wat zich aan de horizon zou moeten bevinden. Ik doe mijn mond open om iets te zeggen, maar blijkbaar volstaat lichaamshouding. De jongen staakt zijn achtervolging en mijn ‘sorry, ik heb hier geen zin in’ verdwijnt langzaam in het luchtledige. Zo makkelijk kan het zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Luisterleven

Tags

, ,