30 augustus 2013

Primair Spaans

Sommige mensen hechten er waarde aan al hun 684 vakantiefoto’s aan derden te laten zien. Met een beetje geluk maken ze een grove selectie van zo’n 254 stuks, maar dan heb je mazzel. En dat terwijl de meeste mensen stiekem helemaal niet zo zitten te wachten op urenlange verhalen over die fantastische ijssalon, die mooie baai en strandtent zus of zo.

Hetzelfde geldt voor langgerekte reisverslagen waarin uit den treure alle vakantiedetails uit de doeken worden gedaan. Vandaar dat ik aanvankelijk niet zoveel interesse had in het uitgebreide reisverhaal dat de man schuin tegenover me in de trein aan zijn vrouwelijke collega vertelde. In de luttele tien minuten tussen Leiden en Den Haag kwam hij niet veel verder dan een kwart dag, uiteenlopend van een beschrijving van het ontbijtbuffet in zijn hotel tot het prachtige standbeeld dat hij daarna onderweg was tegengekomen.

Pas toen hij bij het metrostation was aanbeland trok hij mijn aandacht. Toen begon hij namelijk psychologische typologieën te gebruiken om zijn ware aard te beschrijven.

‘Ik ben van nature een heel secundair reagerend type,’ deed hij zomaar even uit de doeken, ‘maar op dat moment was het tegendeel het geval hoor! Ja, toen reageerde ik eigenlijk behoorlijk primair, kan ik wel zeggen.’

Ik baalde dat ik had gemist waarom de man – die inderdaad overkwam als iemand wiens natuurlijk reactievermogen redelijk secundair is – tijdens zijn vakantie plots was overgegaan tot primair handelen. Gelukkig was het iemand die situaties vanuit meerdere perspectieven beschrijft (die vakantieverhalen duren niet voor niets zo lang). Ik ontdekte dat bij de poortjes van het metrostation – vrij lang na het ontbijt en net iets na het standbeeld – zijn portemonnee was gerold.

Toen was hij primair losgegaan. ‘Ha,’ grinnikte hij nu zichtbaar trots, ‘toen ben ik me toch een partij in het Spaans gaan ratelen!’ Voor het gemak herhaalde hij in het Nederlands hoe het ongeveer gegaan was. ‘Hoe háál je het in je hoofd!’ had hij geroepen. En toen was hij heel heldhaftig tussen alle aanwezigen door gesprongen, had zijn portemonnee uit de handen van de zakkenroller gerukt en nogmaals – in het Spaans – heel primair geschreeuwd: ‘Hoe háál je het in je hoofd!’

Zo was het gegaan. De man trots, zijn portemonnee terug en zijn collega ademloos. We zaten op een kwart en een beetje van zijn eerste vakantiedag, maar de trein reed het station van Den Haag al binnen. Ik vermoed dat zijn collega het tweede kwart van zijn eerste vakantiedag tijdens de lunchpauze heeft aangehoord.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Luisterleven

Tags

, ,