Na weken van campagnevoeren is het zover: vandaag kan het Nederlandse volk eindelijk naar de stembus. Voor kandidaat-raadsleden de kers op de taart der flyeractiviteiten, buurthuisbezoeken en verkiezingsdebatten. Voor de burger zelf is de stembusgang daarbij vergeleken een beetje een anticlimax.

Want wij, gewend aan de luxe van CDA-appels voor de dorst, VVD-ontbijtkoek voor in de trein en PvdA-rozen voor op het dressoir, komen op het stembureau van een koude kermis thuis. We schuiven aan in een soms ietwat lange rij – hoera, de opkomst ligt tot nu toe tussentijds hoger dan in 2010 – om te wachten op dat ene moment waarop lokale politici al weken proberen invloed uit te oefenen. Met ons stembiljet en paspoort in de hand gedrukt, schuifelen we voetje voor voetje richting een in mijn geval driekoppig gezelschap van stembureauleden. De een checkt ons legitimatiebewijs, de ander ziet erop toe dat dat op de juiste manier gebeurt, de derde houdt nauwlettend in de gaten of we ons stembiljet volgens de geschreven regels – dichtgeklapt – en ongeschreven regels – prutsend met het terugvouwen – in de brievenbus deponeren.

En dan zit het erop. Zelfgecreëerd hoogtepunt kan nog zijn het maken van een Instagrammed ‘stemfie’, maar los daarvan duren bovenstaande verrichtingen – exclusief de rij – hoogstens enkele minuten. Onze ode aan de lokale democratie is bezongen, we stappen in de trein en zetten de dag voort.

Een beetje een domper, eigenlijk. En dat in tegenstelling tot de kandidaat-raadsleden, die vandaag juist wel tot een democratische climax komen. Als de stembureaus sluiten en de stemmen worden geteld, begint hun feestje (voor zover aan de orde) pas écht. Na het fuiven starten de onderhandelingen en kan een nieuw gemeentebestuur worden geformeerd.

De inkooplijst van appels, ontbijtkoek en rozen wordt in de archieven bewaard om daar nog vier jaar te blijven liggen. Wij raken er al snel aan gewend dat we geen groene appels en plakken ontbijtkoek meer krijgen toegeworpen van onze lokale politici – de VVD waagde zich dit jaar zelfs aan condooms met het verpakkingsopschrift ‘Geen slap gelul’ – maar troosten ons met de gedachte dat we over vier jaar weer aan de beurt zijn.

Ik hoop dat het na deze raadsverkiezingen anders gaat. Dat ik ook tussen de campagneperiodes door op de hoogte blijf van de partijstandpunten over lokale issues, dat raadsleden ook tussentijds langsgaan bij buurthuizen, dat ze zowel op straat als online luisteren naar hun burgers. Misschien zit er dan zo af en toe ook een appeltje voor de dorst in.

Eerder verschenen op volgdeverkiezingen.nl.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorie

Volg de Verkiezingen

Tags

, , , ,