‘Op zich zou ik best minister willen zijn, hoor.’ Het meisje dat deze wens zo quasinonchalant uitspreekt, loopt vlak achter me op het station. Even daarvoor onthulde ze al dat ‘gewoon’ ambtenaar haar niets leek. Te eentonig, teveel lijkend op Debiteuren/Crediteuren. Niks voor haar.

Ik kan het niet laten me even om te draaien om een blik op haar te werpen. Mijn leeftijd, ze loopt naast een jongen gekleed in pak, beide een Rijkspas in de hand. Net op dat moment vervolgt het meisje: ‘Het ministerschap lijkt me namelijk best een chille baan.’

De jongen trekt zijn rechterwenkbrauw op. ‘Hm…’

Zijn aarzeling lijkt te landen. ‘Ja,’ verdedigt zijn gesprekspartner haar eerdere uitspraak, ‘je hebt natuurlijk wel verantwoordelijkheden en zo, maar ja. Er verandert toch niks!’

De jongen: ‘Hm…’

Ik weet niet of het meisje precies weet wat het ministerschap inhoudt. Dat je als minister – inderdaad – verantwoordelijk bent voor een bepaald beleidsterrein. Maar ook dat je als minister geacht wordt op dat beleidsterrein bepaalde ambities te hebben, dat je een visie hebt (gestoeld op die van je partij) en beleidsdoelstellingen wil realiseren. Dat je dus het idee hebt dat je wél dingen kunt veranderen.

Deze gedachtegang lijkt inmiddels ook het meisje te hebben bereikt.

‘Staatssecretaris lijkt me ook wel wat!’

‘Hm…’

Lees verder

Steden en staten. Het was de titel van een hoofdstuk uit mijn geschiedenisboek van de middelbare school. Het hoofdstuk ging over de opkomst van steden in de late middeleeuwen; over stadsrechten, schouten en de stedelijke burgerij. De steden van toen waren eigenlijk haast stadsstaten, omgeven door stadsmuren en met eigen regels, belastingwetten en rechtspraak. Inmiddels zijn we eeuwen verder. Het is de tijd van ‘Europees wat moet, nationaal wat kan’. Steden als staten zijn schaars. Toch is de roep om ‘lokalisering’ groter dan ooit. Wordt de bestuurlijke piramide Europees, nationaal, provinciaal, lokaal omgedraaid?

Lees verder

Na weken van campagnevoeren is het zover: vandaag kan het Nederlandse volk eindelijk naar de stembus. Voor kandidaat-raadsleden de kers op de taart der flyeractiviteiten, buurthuisbezoeken en verkiezingsdebatten. Voor de burger zelf is de stembusgang daarbij vergeleken een beetje een anticlimax. Want wij, gewend aan de luxe van CDA-appels voor de dorst, VVD-ontbijtkoek voor in […]